Κώστας Γαρμπής - Από "Το Ημερολόγιο του Μυστηριώδους κ. Σατερθγουαίητ, Τόμος VI"

Κώστας Γαρμπής

Διόνυσος, 31/05/19

Ήταν η εποχή που όταν ταξίδευα στο όνειρο

ίδρωνα και κρύωνα. Κι από την άλλη, η πράξη,

όλο αλλεπάλληλες ματαιώσεις. Διάλεγα λοιπόν

την ονειροπόληση της πράξης. Και ίδρωνα και κρύωνα.

Στη ζωή με πρόδιδε η ανεπάρκεια της ιδιοσυγκρασίας μου,

στα μεγάλα μου όνειρα όδευα προς τον χαμό.

Εκείνη την εποχή αναζήτησα μιαν υπερβατική επιφάνεια

και στράφηκα απροκάλυπτα στην ενδοστρέφεια.

Ο ιστορικός υλισμός, σκεπτόμουν, δεν συμπίπτει απόλυτα

με τον διαλεκτικό υλισμό. Και ο ιδεαλισμός είναι ανεπαρκής.

Κώστας Γαρμπής - Από "Το Ημερολόγιο του Μυστηριώδους κ. Σατερθγουαίητ, Τόμος VI"

Κ. Γαρμπής,

Διόνυσος, 29/05/19

Επέπλευσα στην αβεβαιότητα με σωσίβιο την Ελπίδα

και κατασίγασα ποικίλους φόβους ανθρώπινους.

Συνδύασα την Ελπίδα με την Επιθυμία, σαρκική και ψυχική,

που την ανακύκλωνα με τη δυναμική

της προτασσόμενης Ελπίδας.

Έτσι, χωρίς περίπλοκες κατασκευές ιδεών

ούτε επίκληση δυνάμεων μεταφυσικών,

με μιαν Αυτάρκεια χωρίς «βιασμούς της φύσης μου»,

γιγάντωσα βελτιστοποιήσεις τούτης εδωνά της ζωής –

κι αν αυτό δεν είναι μια εκδοχή της Ευδαιμονίας,

τότε τι είναι η Ευδαιμονία;

Στον Γιώργο Νικολάου

Και στους «Μονολόγους και Διαλόγους» του

Κώστας Γαρμπής - Από "Το Ημερολόγιο του Μυστηριώδους κ. Σατερθγουαίητ, Τόμος VI"

Διόνυσος, Φεβρουάριος 2019

Φορώντας φράκο, κράτησα τον δίσκο με νερό Σελτς.

Πάντα υπηρέτης ήμουνα.

Τώρα όμως αφήστε με ήσυχο. Ονειροπολώ.

Γιατί τα λευκά άνθη γίνονται βαθυκόκκινοι καρποί;

Όχι, δεν θα ξεπεράσω τ’ ανάξιο και το χιμαιρικό·

προτιμώ έναν ψεύτικο παράδεισο απ’ τον αληθινό,

γιατί ποιος μου εγγυάται;

Ονειροπολώ· ένας κόσμος καλύτερος.

Κι αυτό το πούπουλο γιατί το παίρνει ο αγέρας;

Αξίζουν άραγε όσα μένουν; Ονειροπολώ.

Αξίζει ο κόσμος των αφηρημένων εννοιών;

Κάθε έκλυση της παρακμής είναι μακάρια –

θα μείνει σάρκα και χυμός;

Η ζεστά ανθρώπινη έννοια του Χρόνου,

η δομικά αλύγιστη διάταξη των γεγονότων,

ο καημός και η χίμαιρα, η φθορά,

το αγεφύρωτο και αθεράπευτα ερημικό.

Γιατί κι όταν διαλέγομαι μονολογώ;

Κώστας Γαρμπής Από "Το Ημερολόγιο του Μυστηριώδους κ. Σατερθγουαίητ"

Μπήκα στη χώρα των καθρεπτών από τη ροζ είσοδο.

Έπρεπε να τους εξευμενίσω, για ν’ απαλλαγώ

απ’ τα εφτά χρόνια γρουσουζιάς.

Σαν φτιαγμένος από ζελέ και τσιχλόφουσκα,

ήμουν γλοιώδης και κολακευτικός.

Πώς αλλιώς θα επιβίωνα στη φκιασιδωμένη πολιτεία τους;

Μια ζωή φοβόμουνα την αριστερή «σοβιετία»,

όμως η δεξιά «σοβιετία» ήταν εκείνη που με ισοπέδωσε

και μ’ έκανε δουλοπρεπή και καταπτοημένο σαν όλα τα μέλη της.

- Έτσι είν’ η ζωή, είπε αποφθεγματικά ο Βαγγέλης

και σέλωσε τ’ άλογο.

Τι «αριστερά», τι «δεξιά»; Και τι «εξ αριστερών» προς τα δεξιά

και «εκ δεξιών» προς τ’ αριστερά;

Ευημερήσαμε, δεν ευημερήσαμε;

Χάριν εκκεντρικότητας είναι ριγμένες οι πέστροφες

στα τεχνητά ποταμάκια

και περιμένουν να τσιμπήσουν τα δολώματα.

Όμως εγώ κάτι δεν καταλάβαινα.

Διόνυσος, Φεβρουάριος 2019

Κώστας Γαρμπής - Από "Το Ημερολόγιο του Μυστηριώδους κ. Σατερθγουαίητ", Τόμος VI

Έβρεχε απρόσμενα στη νεραϊδοχώρα του Βατώ –

οι τροβαδούροι εξαφανισμένοι.

Εγώ, με την περίσκεψη απερίσκεπτου,

είχα ξεχάσει την ομπρέλα μου,

κι ας ήμουν σοφός κατά τον Πόου,

γιατί πάντοτε υπολόγιζα πως μπορούν να συμβούν τ’ απρόβλεπτα.

Είχα, όμως, φάει πολλή πουτίγκα από το Νόρφολκ.

Ο Σταύρος, που ακολουθούσε πάντα την πιο παράξενη πιθανότητα,

είχε τ’ αδιάβροχό του και τώρα κάπνιζε

με σοβαρότητα αργόσχολου.

Ο Λευτέρης αδιαφορούσε, γιατί ήταν ψευδοεπαναστάτης λαϊκιστής.

Καταπιανόταν με αμφισβητήσιμες αλήθειες και τις «εξέλισσε».

Ο Άγγελος ήταν σκεπτικιστής κατά το αυστηρό γαλλικό στυλ που περιγράφει ο Τσέστερτον –

είχε, λοιπόν, κι αυτός ομπρέλα.

Ο Ευκλείδης ξεσκέπαστος.

Αγαπούσε, βλέπετε, τα τεχνητά προβλήματα,

γιατί πάντα λύνονται. Τα πραγματικά ποτέ.

Ο Χρήστος, απ’ τους ίππους της Αποκαλύψεως,

ίππευε πάντοτε τον Χλώρο. Αυτοί ποτέ δεν βρέχονται.

Ο Μίμης βάδιζε κάτω απ’ την τεράστια ομπρέλα του

σαν Άγγλος τζέντλεμαν που δεν εργάστηκε ποτέ.

Έμοιαζε μ’ αριστοκράτη από πίσω, κι από μπροστά

με ήσυχο γεροντοπαλίκαρο από το Άλμανυ.

Θα μπορούσε να γίνει και Υπουργός,

τον μαγνήτιζε, άλλωστε, η δυσπρόσιτη πολυτέλεια.

Και πόσους άλλους θα μπορούσα να περιγράψω!

Κι η ζωή κύλησε σαν νερό και πέρασε

στη νεραϊδοχώρα του Βατώ…

Κώστας Γαρμπής - Από "Το Ημερολόγιο του Μυστηριώδους κ. Σατερθγουαίητ, Τόμος VI"

Διόνυσος 04/03/19

Στον φίλο μου Σπύρο Βαράγκη

Ποτέ δεν είμαι μόνος στο μικρό μου Σύμπαν.

Η μοναξιά μου συντελείται στις συναναστροφές μου,

στις ανενεργές για επικοινωνία παρουσίες.

Ανάλγητη εξωτερική πραγματικότητα.

Αλλά εγώ χιμαιροκυνηγός,  έσχατη καταφυγή, αυτάρκεια.

Εγώ ποτέ δεν θ’ απορφανιστώ ψυχικά.

Δεν θ’ αφήσω να διεισδύσει το φαύλο

στον πυρήνα των ιδεών μου.

Κι ας φτιάχνω χάρτινες βαρκούλες και καραβάκια

στο μικρό μου Σύμπαν.

Κώστας Γαρμπής - Από "Το Ημερολόγιο του Μυστηριώδους κ. Σατερθγουαίητ"

Κ. Γαρμπής

Ίος, 08/09/’18

Ο Αλέξης άφηνε το σκάφος στον άνεμο

που τον έσπρωχνε σ’ ένα μέλλον

στο οποίο είχε γυρισμένη την πλάτη.

Κι όλο άνοιγε κι έτρωγε κονσέρβες του παρελθόντος.

Δεν το καταλάβαινε όμως.

Θλιβερή η καριέρα των γιάπηδων.

Κώστας Γαρμπής - Από "Το Ημερολόγιο του Μυστηριώδους κ. Σατερθγουαίητ"

Κ. Γαρμπής

13/09/2018

Στις αριθμημένες κερκίδες κάθισαν

οι νονοί της νύχτας, οι λαθρέμποροι,

οι υπερτιμημένοι της τιποτοφροσύνης,

οι ηρωοποιημένοι μετέφηβοι της μεγαλοκομπίνας.

Σε ιδιαίτερες κάθισαν οι γελοιώδεις σοβαροφανείς

των αθλητικών μέσων ενημέρωσης.

Στις φτηνές κερκίδες έβλεπες

τους πνευματικά πολτοποιημένους νέους

και τους φασιστοκανίβαλους των ελαχιστοποιημένων αντιστάσεων.

Σε λίγο ο αγώνας θα άρχιζε.

Ήδη τα μεγάφωνα γιγαντοποιούσαν το βλακώδες

και εξυμνούσαν το ασήμαντο.

Α, ωρέ Διγενή! Πού είσαι να γνωρίσεις

τα σύγχρονα εθνικά μαρμαρένια αλώνια!

Κώστας Γαρμπής - Από "Το Ημερολόγιο του Μυστηριώδους κ. Σατερθγουαίητ", Τόμος V

Μαρούσι, 11/04/18

Πίστεψα κι εγώ ότι κάνω «τέχνη».

Τότε γιγαντώθηκαν οι απορίες:

πώς θ’ αποκλείσω τις ποικιλίες της

από τα στείρα μηχανιστικά πρότυπα;

Πώς θ’ αποφύγω την αμεσότητα της «μπροσούρας»

και θα δώσω δυνατότητα στη μεσολάβηση;

Πώς, διασώζοντας το ουσιώδες μέσ’ από

καλλιτεχνική αναπαραγωγή των ασαφειών και αντιφάσεων,

θα κινητοποιήσω τον αναγνώστη να πάρει ο ίδιος θέση;

Πώς θα ευαισθητοποιήσω τις εσωτερικές ανθρώπινες δυνάμεις

ακόμα – έστω – και μ’ ένα ρόδο εκατόφυλλο,

μ’ ένα ηλιοβασίλεμα, μ’ ένα ιστορικό σύμβολο παρελθόντος,

με μια φυγή;

Πώς θ’ αποδιαρθρώσω απονεκρωμένους καθορισμούς;

Α! Δύσκολο πράγμα η Ποίηση!

Καλύτερα να γίνω «προοδευτικός» βερμπαλιστής.

Κώστας Γαρμπής - Το Ημερολόγιο του Μυστηριώδους κ. Σατερθγουαίητ, Τόμος V

Κ. Γαρμπής,

Διόνυσος, 08/03/2018

Στον Γιάννη Βαρβέρη

Διετέθη στη χυδαιότητα της αγοράς

ερήμην της Ποίησης αυτής καθεαυτήν

- αν και διετέθη ως Ποιητής.

Είχε όμως καταστεί γνωστός από διάφορες

εξωποιητικές δραστηριότητες.

Τι να γίνει; Ανθρώπινες απληστίες …

Κι ο αυθεντικός φίλος Ποιητής

συνέχισε τον μοναχικό δρόμο του∙

οι ναυαγισμένες μποτίλιες του

θα έμεναν ανεπίδοτες.

Τι να γίνει; Η ποιητική γονιμότητα

ανθεί ανεξάρτητα απ’ το πεδίο

της πνευματικής ερήμωσης του περίγυρου.

«Πληγώσου κι άλλο, γιατί αυτό δεν φτάνει»,^*

φίλε Ποιητή.

*Κρίτων Αθανασούλης.

Κώστας Γαρμπής - Από "Το Ημερολόγιο του Μυστηριώδους κ. Σατερθγουαίητ", Τόμος V

Κ. Γαρμπής

Διόνυσος, 22/01/2018

Επιζήτησα μιαν ικανοποίηση διάρκειας,

μια μεγεθυμένη τάξη κοινωνικότητας

την οποία όμως είδα λιμπιντικά

με τάσεις διαιώνισης και προέκτασης στη συνείδηση.

Δεν ήταν μόνον που ήμουν έφηβος,

ήταν και τα φεγγάρια της Καλαμάτας

και το «Καλάθιον» όρος και ο μπάτης.

Λογικό, ήταν αυτό που διατηρούσε την τάξη της ικανοποίησης∙

ο πνευματώδης διαξιφισμός, το φλερτ,

ήταν το απαραίτητο στοιχείο των διαπροσωπικών επαφών.

Η πληθώρα των συντονισμένων διακανονισμών με απωθούσε.

Τώρα που γέρασα σκέπτομαι

ότι θα ήμουν διαρκώς ένοχος 

σεξουαλικών «παρενοχλήσεων».

Ευτυχώς έζησα σε μιαν άλλη εποχή.

Κώστας Γαρμπής - Από "Το Ημερολόγιο του Μυστηριώδους κ. Σατερθγουαίητ", Τόμος IV

Κ. Γαρμπής

Διόνυσος, 05/12/2017

Αναζήτησα ρηξικέλευθα στοιχεία για την ανθρώπινη σκέψη.

Ακόμα κι όταν μυθολογούσα, πρόσβλεπα στην αλήθεια.

Πλησίασα έτσι ασυνείδητα σ’ αυτό που κατάλαβα ως «φιλοσοφία».

Έτρεφα το λογισμό μου και απ’ τις διιστορικές εμπειρίες

και αυτογυμναζόμουν διαρκώς ως την αυτοσυνειδησία.

Τότε κατάλαβα ότι ωρίμασα.

Υπήρξε μακρύς ο περίπλους στις ακτές και στα βάθη

του προφιλοσοφικού ανθρώπου, των αξιών και επιτεύξεών του,

η έναγχη αναζήτηση κάποιου νοήματος με στιγμάτισε.

Ελευθέρωσα όμως αρκετά σπερματικά στοιχεία

τα οποία με υποψίασαν δημιουργικά και ενίσχυσαν

τη «φιλοσοφική» διαπορία μου, καθιστώντας την δημιουργική.

Έφηβος, σχεδόν, ακόμα, πίστεψα ότι έφτασα στην ωρίμαση.

Γέρων, τώρα, ψαράς και ποιητής εκ του προχείρου,

ας μην αναρωτηθώ γιατί επέστρεψα

στη νοοτροπία προμυθικού ανθρώπου

και στις μυθικοθρησκευτικές παραδόσεις του.

Κώστας Γαρμπής, Από "Το Ημερολόγιο του Μυστηριώδους κ. Σατερθγουαίητ", Τόμος IV

Διόνυσος, 25/10/17

Κυνηγός της φευγαλέας ομορφιάς…

Η Αντιγόνη ήταν «κρύα». Ίσως γιατί

είχε τεντωμένο δέρμα με γυαλάδα, ατσαλάκωτο,

παρέα με εσωτερική απάθεια και βλακεία.

Γιαυτό δεν αγάπησα τις «κούκλες της Νυρεμβέργης».

Ήθελα πάντα λίγες ρυτίδες∙ αυτές τις πρώτες,

τις διαβόητες «πατ ντ’ ουά»* που σχηματίζονται

απ’ τις άκρες της κόχης των ματιών προς τους κροτάφους.

Οπαδός του ερωτολόγου Σαμφόρ

για τις ρυτίδες που 'χουν ψυχή, έχουν έκφραση,

ρυτίδες αξιέραστες.

Αχ αυτές οι «πατ ντ’ ουά» της σαραντάρας Κικής

πώς μου άναβαν το τσιγάρο,

όπως το άναβε ο Σατανάς στον Δον Ζουάν

απ’ την απέναντι όχθη του Γουαδαλκιβίρ!

Κυνηγός τότε της φευγαλέας ομορφιάς…

(συνεχίζεται)

*ποδάρι της χήνας

Κώστας Γαρμπής - Από "Το Ημερολόγιο του Μυστηριώδους κ. Σατερθγουαίητ", Τόμος IV

Κ. Γαρμπής

Διόνυσος, 10/11/17

Όταν φιλοσοφώ, αίρω τα είδωλα

και ιχνεύω την κρυφή αλήθεια της ζωής.

Μια πνευματική πανοπλία με προστατεύει.

Ακόμα και η θρησκευτική μου συνείδηση

ωριμάζει και αυθυπερβαίνεται,

εκφράζεται ακόμα πιο αυθεντικά.

Η φιλοσοφική μου διάπλωση συναντά

τις ευγενέστερες εκφάνσεις της θρησκευτικής.

Είναι τότε που απολαμβάνω μια μυστική κοινωνία και σιωπή,

ολοκληρώνομαι μέσα σε μια «παρούσα-απουσία».

«Κεκρυμμένων κατάληψις, χαρισμάτων διαμοναί… ατελεύτητος ευφροσύνη…»^*

*Μέγας Βασίλειος (330-379)

Κώστας Γαρμπής - Από "Το Ημερολόγιο του Μυστηριώδους κ. Σατερθγουαίητ", Τόμος IV

 18/10/’17

Τσαλαβουτήξαμε βαθειά με τα πέλματα σε μια λίμνη χλιδής.

Κάθε ήχος πνιγόταν πριν καλά καλά τον αντιληφθείς.

Τόσο παχιά ήταν τα χαλιά κι οι βελούδινες κουρτίνες.

Πώς αλλιώς θα κλέβαμε τον πίνακα;

Εκτός κι αν σκοπίμως τον είχαν τοποθετήσει εκεί.

Πιο αργά, κατάλαβα στη ζωή μου

ότι στ’ αλήθεια μάς άφηναν να κλέβουμε!

Τώρα, που δεν έχουμε να τους τα επιστρέψουμε

δεκαπλάσια!

Κώστας Γαρμπής - Από "Το Ημερολόγιο του Μυστηριώδους κ. Σατερθγουαίητ", Τόμος IV

 08/03/17

Μα πού βρίσκομαι;

Σε ποια κωμωδία παίρνω μέρος;

Δεν μπορώ να υποστηρίξω

ότι έχω πλησιάσει αρκετά το νόημα

όλων των πραγμάτων.

Δεν διδάχθηκα τίποτα, δεν έμαθα τίποτα.

Φαντασμαγορική ασφαλώς η παράσταση,

κι αυτό το κίτρινο κόσμημα

αν δεν είναι τοπάζι θα είναι ασφαλώς κίτρινο διαμάντι.

Ευτυχώς φοράω το φράκο μου∙

πώς αλλιώς θα καταλάβαινα

το μεγαλειώδες εμβατήριο απ’ τους «Αρχιτραγουδιστές»;^*

Απ’ τη μια ξερότοπος μιας στυγνής λογικής,

απ’ την άλλη ιρασιοναλιστικές μυθοπλασίες.

Εγώ όμως έχω ολότελα δικές μου ιδέες για όλα.

^*Οι Αρχιτραγουδιστές της Νυρεμβέργης». Μουσικόδραμα του R. Wagner.

Κώστας Γαρμπής - Από "Το Ημερολόγιο του Μυστηριώδους κ. Σατερθγουαίητ"

Διόνυσος, 08/10/2017

Κυνηγός της φευγαλέας ομορφιάς …

Η Α. προτιμούσε τις Βικτωριανές καριόλες

με μικρά μικρά τριανταφυλλάκια.

Η Βρετανίδα Β. τα μεγάλα φορπόστερ κρεβάτια –

μόνο σε τέτοια έβλεπε «όνειρα υπό εκτέλεσιν».

Τη Γ. δεν την ενδιέφερε το είδος.

Ήθελε όμως να φοράει, άλλου είδους ταραχή,

ανδρικό ανοιχτόχρωμο καπέλο χάμπεργκ.

Η Δ. προτιμούσε τα «κλινοκαθέδρια»,

κοινώς καναπέδες, ενώ η φιλόλογος Ε.

«παν το προς επίκλησιν» αδιαφόρως.

Τι να πω για τη Ζ∙ προτιμούσε

τ’ άχυρα και τα ξερά χορτάρια. Εξ Ορχομενού γαρ.

Η Θ. είχε πάθος με την αρχαιοελληνική

κλίνη του Προκρούστη. Εμένα άλλωστε ξάπλωνε.

Η Κ. είχε παραγγείλει μιαν επίχαλκη κλίνη Πομπηϊανή

με αργυρά εμπαίσματα.^*1 Ρωμαία.

Η Λ. μια κλίνη «Βιολέ» του ΙΕ΄ αιώνα.

Η Μ. μια «Ιωάννας δ’ Αλβρέ».

Η Ν. προτιμούσε την «α λα Τούρκα» με τρία ανάκλιτα.^*2

Η Ξ. μια τετράγωνη ξύλινη «μετά κωνωπείου».^*3

Η Πολωνίδα Ο. μια κλίνη του «Πολωνικού συρμού».

Η Π. μια ξύλινη «α λα Μπωφίν».

Η Ρ. μιαν αυτοκρατορική «α λα Περσιέ».

Και πόσες άλλες κλίνες να θυμηθώ.

Κυνηγός, τότε, της φευγαλέας ομορφιάς…

(συνεχίζεται)

1* έμπαισμα: μετάλλινο στολίδι, σφυρηλατημένο στην επιφάνεια ετέρου μετάλλινου σκεύους.

2* ανάκλιτο: ερεισίνωτο, ράχη.

3* κουνουπιέρας.

Κώστας Γαρμπής - Από "Το Ημερολόγιο του Μυστηριώδους κ. Σατερθγουαίητ"

Κ. Γαρμπής, 14/10/17

Δεν είπα: «έχω δυνατότητες».

Είπα: «είμαι οι δυνατότητές μου».

Έτσι ξανοίχτηκα από μικρός στον κόσμο,

έτσι υπήρξα. Είμαι ό,τι είμαι,

όπως θα πει κι ο Ποιητής.^*

Δεν υλοποίησα «δυναμικές», υλοποίησα «δυνατότητες».

Η υπαρκικότητά μου υπήρξε το

«πεπερασμένο» μου και η «μηδενικότητά» μου.

Συμφιλιώθηκα με την «πτώση» μου,

δεν είδα την ύπαρξή μου σαν

«ύψιστη αξία και ύψιστη (εν ταυτώ) αμαρτία»,^**

δεν είδα ηθικές κατευθύνσεις

– αν και ηθικότερος κι από τους πιο ηθικούς.

Από humus^*** πλάστηκα, Hommo ειμί.

*Τέννυσον: «…αυτό που είμαστε, είμαστε», «Οδυσσέας».

  Σημ. Κ. Γαρμπή: Ίσως, όμως, μ’ ένα διαφορετικό νόημα απ’ αυτό που του αποδίδει o κ. Σατερθγουαίητ. Ίσως.

**Κιρκεγκάαρντ.

***humus = γη (Λατινικά)

...και φράουλες

Κ. Γαρμπής,

Διόνυσος, 10/10/2017

Πούλησα τον στολισμένο με τουρκουάζ

μπρούτζινο σκαλιστό καθρέπτη της εποχής των Χαν,

αξίας μεγαλύτερης κι από την ιδεολογία μου,

κι αγόρασα το χαλάκι εξουσίας και προσευχής,

το υφασμένο στη φυλή Μόρο των Φιλιππίνων.

Υπάρχουν και τέτοιου τύπου «αριστεροί»

κι ας λέν’ ότι ο λύκος δεν τρώει φράουλες.

Το ξανθό κορίτσι με τα φυσικά οντουλαρισμένα μαλλιά

και τα θλιμμένα καστανά μάτια με κοίταξε επιτιμητικά.

Αλλά εγώ είχα πέσει με τα μούτρα στις φράουλες… 

Κώστας Γαρμπής - Από "Το Ημερολόγιο του Μυστηριώδους κ. Σατερθγουαίητ", Τόμος IV

Κ. Γαρμπής

Διόνυσος, 07/03/2017

Από το «Ημερολόγιο του Μυστηριώδους κ. Σατερθγουαίητ», Τόμος ΙV

Καμιά λέξη δεν μπορεί πια να σταθεί αυτούσια∙

κουφάρια χωρίς νοήματα, ξεβρασμένα φύκια.

Όλα τα ουσιαστικά μηνύματα απομαγεύτηκαν.

Η δράση στα χέρια «μπαχαλάκιδων»,

δεν είναι πλέον η αντίθεση στη θέση, η αντίθεση

δεν παράγει το νομοτελειακό της αποτέλεσμα.

Οι λεπτές κλωστές του κόσμου μου κόπηκαν,

λείπουν απ’ τα θεμέλια οι έννοιες και τα νοήματα

που με συνέδεαν με τη ζωή μου, συνέδεαν

το είναι μου με τη συνείδησή μου,

την επιθυμία μου με τη δυνατότητα.

Βυθίστηκα στην ανασφάλεια και στην απόγνωση,

κανένα κέλυφος δε με χωράει.

Ο φιλελεύθερος λόγος διολίσθησε σε φασιστικό,

τον αριστερό διεκδικούν αλητορέμπελοι της καφετέριας.

Μια ίδια μηχανή παραγωγής εξουσίας και πλούτου

συνεχίζει να λειτουργεί στα παρασκήνια.

Τι να σου κάνουν, λοιπόν, και οι λέξεις;