Κώστας Γαρμπής - Από "Το Ημερολόγιο του Μυστηριώδους κ. Σατερθγουαίητ, Τόμος VI"

Κώστας Γαρμπής

Διόνυσος, 31/05/19

Ήταν η εποχή που όταν ταξίδευα στο όνειρο

ίδρωνα και κρύωνα. Κι από την άλλη, η πράξη,

όλο αλλεπάλληλες ματαιώσεις. Διάλεγα λοιπόν

την ονειροπόληση της πράξης. Και ίδρωνα και κρύωνα.

Στη ζωή με πρόδιδε η ανεπάρκεια της ιδιοσυγκρασίας μου,

στα μεγάλα μου όνειρα όδευα προς τον χαμό.

Εκείνη την εποχή αναζήτησα μιαν υπερβατική επιφάνεια

και στράφηκα απροκάλυπτα στην ενδοστρέφεια.

Ο ιστορικός υλισμός, σκεπτόμουν, δεν συμπίπτει απόλυτα

με τον διαλεκτικό υλισμό. Και ο ιδεαλισμός είναι ανεπαρκής.

Κώστας Γαρμπής - Από "Το Ημερολόγιο του Μυστηριώδους κ. Σατερθγουαίητ, Τόμος VI"

Κ. Γαρμπής,

Διόνυσος, 29/05/19

Επέπλευσα στην αβεβαιότητα με σωσίβιο την Ελπίδα

και κατασίγασα ποικίλους φόβους ανθρώπινους.

Συνδύασα την Ελπίδα με την Επιθυμία, σαρκική και ψυχική,

που την ανακύκλωνα με τη δυναμική

της προτασσόμενης Ελπίδας.

Έτσι, χωρίς περίπλοκες κατασκευές ιδεών

ούτε επίκληση δυνάμεων μεταφυσικών,

με μιαν Αυτάρκεια χωρίς «βιασμούς της φύσης μου»,

γιγάντωσα βελτιστοποιήσεις τούτης εδωνά της ζωής –

κι αν αυτό δεν είναι μια εκδοχή της Ευδαιμονίας,

τότε τι είναι η Ευδαιμονία;

Στον Γιώργο Νικολάου

Και στους «Μονολόγους και Διαλόγους» του

Κώστας Γαρμπής - Από "Το Ημερολόγιο του Μυστηριώδους κ. Σατερθγουαίητ, Τόμος VI"

Διόνυσος, Φεβρουάριος 2019

Φορώντας φράκο, κράτησα τον δίσκο με νερό Σελτς.

Πάντα υπηρέτης ήμουνα.

Τώρα όμως αφήστε με ήσυχο. Ονειροπολώ.

Γιατί τα λευκά άνθη γίνονται βαθυκόκκινοι καρποί;

Όχι, δεν θα ξεπεράσω τ’ ανάξιο και το χιμαιρικό·

προτιμώ έναν ψεύτικο παράδεισο απ’ τον αληθινό,

γιατί ποιος μου εγγυάται;

Ονειροπολώ· ένας κόσμος καλύτερος.

Κι αυτό το πούπουλο γιατί το παίρνει ο αγέρας;

Αξίζουν άραγε όσα μένουν; Ονειροπολώ.

Αξίζει ο κόσμος των αφηρημένων εννοιών;

Κάθε έκλυση της παρακμής είναι μακάρια –

θα μείνει σάρκα και χυμός;

Η ζεστά ανθρώπινη έννοια του Χρόνου,

η δομικά αλύγιστη διάταξη των γεγονότων,

ο καημός και η χίμαιρα, η φθορά,

το αγεφύρωτο και αθεράπευτα ερημικό.

Γιατί κι όταν διαλέγομαι μονολογώ;

Κώστας Γαρμπής - Από "Το Ημερολόγιο του Μυστηριώδους κ. Σατερθγουαίητ", Τόμος VI

Έβρεχε απρόσμενα στη νεραϊδοχώρα του Βατώ –

οι τροβαδούροι εξαφανισμένοι.

Εγώ, με την περίσκεψη απερίσκεπτου,

είχα ξεχάσει την ομπρέλα μου,

κι ας ήμουν σοφός κατά τον Πόου,

γιατί πάντοτε υπολόγιζα πως μπορούν να συμβούν τ’ απρόβλεπτα.

Είχα, όμως, φάει πολλή πουτίγκα από το Νόρφολκ.

Ο Σταύρος, που ακολουθούσε πάντα την πιο παράξενη πιθανότητα,

είχε τ’ αδιάβροχό του και τώρα κάπνιζε

με σοβαρότητα αργόσχολου.

Ο Λευτέρης αδιαφορούσε, γιατί ήταν ψευδοεπαναστάτης λαϊκιστής.

Καταπιανόταν με αμφισβητήσιμες αλήθειες και τις «εξέλισσε».

Ο Άγγελος ήταν σκεπτικιστής κατά το αυστηρό γαλλικό στυλ που περιγράφει ο Τσέστερτον –

είχε, λοιπόν, κι αυτός ομπρέλα.

Ο Ευκλείδης ξεσκέπαστος.

Αγαπούσε, βλέπετε, τα τεχνητά προβλήματα,

γιατί πάντα λύνονται. Τα πραγματικά ποτέ.

Ο Χρήστος, απ’ τους ίππους της Αποκαλύψεως,

ίππευε πάντοτε τον Χλώρο. Αυτοί ποτέ δεν βρέχονται.

Ο Μίμης βάδιζε κάτω απ’ την τεράστια ομπρέλα του

σαν Άγγλος τζέντλεμαν που δεν εργάστηκε ποτέ.

Έμοιαζε μ’ αριστοκράτη από πίσω, κι από μπροστά

με ήσυχο γεροντοπαλίκαρο από το Άλμανυ.

Θα μπορούσε να γίνει και Υπουργός,

τον μαγνήτιζε, άλλωστε, η δυσπρόσιτη πολυτέλεια.

Και πόσους άλλους θα μπορούσα να περιγράψω!

Κι η ζωή κύλησε σαν νερό και πέρασε

στη νεραϊδοχώρα του Βατώ…

Κώστας Γαρμπής - Από "Το Ημερολόγιο του Μυστηριώδους κ. Σατερθγουαίητ, Τόμος VI"

Διόνυσος 04/03/19

Στον φίλο μου Σπύρο Βαράγκη

Ποτέ δεν είμαι μόνος στο μικρό μου Σύμπαν.

Η μοναξιά μου συντελείται στις συναναστροφές μου,

στις ανενεργές για επικοινωνία παρουσίες.

Ανάλγητη εξωτερική πραγματικότητα.

Αλλά εγώ χιμαιροκυνηγός,  έσχατη καταφυγή, αυτάρκεια.

Εγώ ποτέ δεν θ’ απορφανιστώ ψυχικά.

Δεν θ’ αφήσω να διεισδύσει το φαύλο

στον πυρήνα των ιδεών μου.

Κι ας φτιάχνω χάρτινες βαρκούλες και καραβάκια

στο μικρό μου Σύμπαν.