Έτος Ποιητή Δημήτρη Κοσμόπουλου

 

Έτος Ποιητή Δημήτρη Κοσμόπουλου

 

Έτος Ποιητή Δημήτρη Κοσμόπουλου

 

IV

 

Κι ὅπως βυθίζονται στὰ ὕδατα τοῦ ὕπνου

οἱ ἔρμοι ἀνθρῶποι μὲ ὁλόσβηστες ὀθόνες

κι οἱ πολυθρόνες μας ἀμίλητες καὶ μόνες

προσμένουν, σὰν μητέρες, ὥρα ἀποδείπνου,

 

(φαντάζουν ἄχρηστα στὰ ράφια τὰ βιβλία

καὶ ζωντανεύουν οἱ παληὲς φωτογραφίες),

κι ὅπως ἀγρίμια στοῦ δρυμῶνα τὰ σχολεῖα

στήνουν χορὸ πράγματα κι ἀπουσίες

 

τὰ κύματα τῆς νύχτας -ἄκου!- ἀνεβαίνουν

κι οἱ φόβοι νυχτερίδες στὸ σκοτάδι

ζητοῦν κι ἐκεῖνοι βάλσαμο ἕνα χάδι

κι ἄν τούς δοθεῖ γι’ ἀνάπαυση πηγαίνουν— 

 

τότε γυμνὸς ἀπὸ θορύβων παραισθήσεις

ἀνέστιος εἰσοδεύεις στὴν σπηλιά σου

ἀνάβοντας κερὶ τὴν σιωπηλὴ μιλιά σου

μὲ τὴν ψυχή σου λαβωμένη ἀπ’ τὶς εἰδήσεις.

 

Στὰ χέρια σου, κι ἂς πέρασαν τὰ χρόνια,

κρατὰς λουλούδια τοῦ Ἐπιταφίου

γιὰ νὰ ξορκίζεις δολερὰ τελώνια

κλητῆρες στοῦ μυαλοῦ σου τὸ γραφεῖο.

 

 

Έτος Ποιητή Δημήτρη Κοσμόπουλου

II

 

Κλεισμένοι στῶν πολυκατοικιῶν τὶς τρύπες

νομίζουμε πὼς ζοῦμε μὰ εἴμαστε σὲ τάφους,

γιατὶ ἐκχωρήσαμε τὴν ζωὴ στοὺς φωτογράφους

στοὺς μακιγιὲρ τοῦ χρόνου, στῶν εἰδήσεων τοὺς γῦπες.

 

Κι ἔτσι ὀνομάσαμε ζωὴ τὸ ἀπείκασμά της

καὶ ἐνδυθήκαμε ἕναν κόσμο κτερισμάτων

μνήμη θανάτου, εἰκόνων κι ἀγαλμάτων

σκεπάστηκαν μὲ στάχτη – νά, στὸ πέρασμά της

 

πνιγμός, μὲς σὲ καλπάζουσα πολυχρωμία

καθὼς μαραίνουνε τὶς μέρες καὶ τὶς ὧρες

τηλεδιασκέψεις ποὺ λανσάρουν γιὰ ὀπῶρες

 

τῶν διαφημίσεων ἡδονὲς καὶ ἀνομία.

Στοῦ μηδενὸς τὰ νύχια, στῆς ἀπᾶτης τὶς αἰῶρες

κλεισμένοι μὲς στοὺς τάφους διψοῦμε νέες χῶρες.