Έτος Ποιητή Δημήτρη Κοσμόπουλου

 

Ο ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ ΣΤΗΝ ΚΕΡΚΥΡΑ

ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 1857

 

(Con rime obbligate)

 

Σιμώνει ἡ ὥρα ποὺ θολώνουν τὰ νερά.

Ὥρα νὰ φεύγω ἀπὸ τὴν πέτρα τοῦ σκανδάλου.

Στὸ γάλα τῆς μητρός μου, ἑνὸς κόσμου ἄλλου

Θήλασα λύπες, ρίγη φεγγερά.

 

Ξεπλένω, καταφέγγαρα, τὴν πίκρα

ψυχή μου ξέπλεκη, ψυχὴ γονατισμένη

–ove è la parola αἱματοτσακισμένη–

ξεπλένω σπλάγχνα τοῦ Βαγιῶνε στὸ κρασί. Ἀντίκρα

 

μοῦ εἴπανε, ἔγινε κράτος τὸ Ἔθνος.

Ἑτοιμοθάνατη χρυσοπηγή, στάξε τὸν αἶνο

ἀπὸ τὰ χείλη ποὺ ταράζονται  λαμπρὰ

 

συνεπαρμένα στὸ αἰώνιο Μισολόγγι.

Στὸν οὐρανὸ δρεπάνιζα χλωρὴ χαρά.

Ἄνθη αὐγερινὰ τοῦ μαρτυρίου οἱ βόγγοι.

 

Έτος Ποιητή Δημήτρη Κοσμόπουλου

Ο ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ ΣΤΗΝ ΚΕΡΚΥΡΑ

ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ  1856

 

(In modo misto genuino)

 

Allora ἔτρεξε ἡ θάλασσα

e l’ anima πλέει nell’ amarezza

κι ὀγλήγορα θὰ σᾶς ἀφήσω ὅ,τι μπόρεσα

μὲς στὸν κελαηδισμό. Μαρὰν Ἀθά!

 

Ποιὸν Nobile Signore Conte Dionisio.

Τρέμοντας μὲ τῆς λίμνης τὰ νερὰ

τὰ σωθικά μου τὰ μαβιὰ ὄντας λύσω

θὰ στάξει μαύρη, ὁλόχρυση χαρά.

 

Pensa fortemente, ὅπως πεταλούδα

πιάνει στὰ φτερὰ τοῦ Μαγιοῦ τὸ δάκρυ

καὶ γιὰ μένα τὴν Ἀνάσταση τραγούδα.

 

Πίσω ἀπὸ τὴν ἄβυσσο, στὴν κρυφή μου ἄκρη

νύχτες ποὺ γεννοῦσα τὸν  ἀσβέστη

βάφοντας τὴν πίσσα κι οὐρανὸς  ἐπέστη.