Ελλύχνιον

Μπήκα στη χώρα των καθρεπτών από τη ροζ είσοδο.

Έπρεπε να τους εξευμενίσω, για ν’ απαλλαγώ

απ’ τα εφτά χρόνια γρουσουζιάς.

Σαν φτιαγμένος από ζελέ και τσιχλόφουσκα,

ήμουν γλοιώδης και κολακευτικός.

Πώς αλλιώς θα επιβίωνα στη φκιασιδωμένη πολιτεία τους;

Μια ζωή φοβόμουνα την αριστερή «σοβιετία»,

όμως η δεξιά «σοβιετία» ήταν εκείνη που με ισοπέδωσε

και μ’ έκανε δουλοπρεπή και καταπτοημένο σαν όλα τα μέλη της.

- Έτσι είν’ η ζωή, είπε αποφθεγματικά ο Βαγγέλης

και σέλωσε τ’ άλογο.

Τι «αριστερά», τι «δεξιά»; Και τι «εξ αριστερών» προς τα δεξιά

και «εκ δεξιών» προς τ’ αριστερά;

Ευημερήσαμε, δεν ευημερήσαμε;

Χάριν εκκεντρικότητας είναι ριγμένες οι πέστροφες

στα τεχνητά ποταμάκια

και περιμένουν να τσιμπήσουν τα δολώματα.

Όμως εγώ κάτι δεν καταλάβαινα.

Διόνυσος, Φεβρουάριος 2019

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου