Ελεύθερο θέμα

 

Ελληνίδες Ποιήτριες - Μαρία Σταθέα

Ελληνίδες Ποιήτριες - Μαρία Σταθέα

Δέκα Χαϊκού για τον Xρόνο

1

Κυλά η ζωή

σε δρόμους αιμάτινους

με δίχως φρένο

2

Ο κόσμος άγριος

‘πεινά’ το δίκιο του

Δεν ημερεύει

3

Άλυκο αίμα

χτυπούσε στις φλέβες μας

Πόθος ειρήνης

4

Όμορφα χρόνια

Τα ’διωξε ο άνεμος

Όνειρα σκόρπια

5

Γοργά γερνάμε

και υποτασσόμαστε

σ’ άγνωστο μέλλον

6

Κι όλο γυρίζει

του χρόνου το μάγγανο

Μένουμε μόνοι

7

Απ’ τις χαρές μας

μένει σαν σε φλυτζάνι

το κατακάθι

8

Κύκλος η σκέψη

Κλωθογυρίζει μόνη

σ’ άδεια δωμάτια

9

Έλεος ζητά

μετεωριζόμενη

σε παλιές θλίψεις

10

Χωρίς φτερούγες

τους γαλανούς αιθέρες

ζητά ο νους μας

Ελληνίδες Ποιήτριες - Μαρία Σταθέα

Το χέρι του πατέρα

Χειμώνες άλλων εποχών

Θαμπά απογεύματα της Κυριακής

Σχόλη στα παιδικά μου χρόνια  

Με παλτουδάκι τα παιδιά

με τα κασκώλ μας στο λαιμό

καλτσάκια μάλλινα

και τα λουστρίνια παπουτσάκια γυαλισμένα

Ψύχρα και αεράκι δεκεμβριανό

στην πόλη μας της θάλασσας και της γαλήνης[1]

«Τσάφι» τον έλεγε ο πατέρας τούτον τον καιρό

Κι εγώ κάπως τον μπέρδευα με το ξυράφι

Να σέρνεται στο δέρμα αιχμηρό

Άγριο ανατρίχιασμα παντού

ν’ αφήνει παγερό το επισκεπτήριό του.

Κρυώναμε μα λαχταρούσαμε

τον κυριακάτικο περίπατό μας

Κι ήτανε τότε που ονειρευόμουνα συχνά

να ’χα ένα χνούδινο και πουπουλένιο

σύννεφο ζεστό

κάτι απαλό θερμό βελούδινο να με τυλίγει

Κρατιόμουν απ’ το χέρι των γονιών

κι είχα δικές μου δέκα ευλογίες

Κρατιόμουν απ’ το χέρι του πατέρα μου

κι η γλύκα της παλάμης του

-         μια αγαπημένη και ζεστή φωλιά - 

μου χάριζε την ευτυχία του κόσμου.

Κρεμόμουν απ’ τη θαλπωρή του αγαθού χεριού

που χτύπαγε ήρεμο σφυγμό αγάπης

Προστατευόμουν απ’ την άχνα της παλάμης του

που ’σφιγγε τη μικρούλα μου χουφτίτσα

Κρατώντας την ανάμνηση αυτή

σε μια χρυσή της παιδικής ψυχής μου άκρη

ζεσταίνεται ακόμα η τρέμουσα καρδιά μου

Κι αναπολώ το χέρι αυτό,  

χέρι που πάντα ψάχνουμε όλοι

σε κάθε άχαρη στιγμή

να ’χαμε τη φροντίδα του

να μας κρατά

σ’ έναν ολόκληρο περίπατο

της δύσκολης ζωής μας…

---

[1] Η πόλη είναι η Καλαμάτα. 

Ελληνίδες Ποιήτριες - Μαρία Σταθέα

           Για την Ποίηση και την Άνοιξη

Νόμιζα πως γράφουνε ποίηση

Κι είδα

Ένα τριαντάφυλλο εκατόφυλλο

να πυρπολεί το λιοπύρι

Μια νύχτα τον ουρανό ξάστερο

κεντημένο μ’ αστέρια / με άστρα

Τη θάλασσα απέραντη γιορτινή

ντυμένη επίσημο γαλανό

Τη λάμψη του αφρόψαρου

σαν εκτινάχτηκε πάνω απ’ το κύμα

Νόμιζα πως γράφουνε ποίηση

Κι άκουσα

Τις ανοιξιάτικες μουσικές των χελιδονιών

Τη φλογισμένη φωνή απ’ τα τζιτζίκια του θέρους

Αφουγκράστηκα

Το σύρσιμο των τρεμάμενων φύλλων

στους δρόμους της ξενιτειάς

και το λαμπρό adagio της βροχής

ξεπροβοδίζοντας το καλοκαίρι

Τα μοναχά τιτιβίσματα των σπουργιτιών

και τη λευκή ησυχία από το χιόνι που πέφτει

Άκουσα

Το τρυφερό της μάνας νανούρισμα

ν’ αποκοιμίζει το «θείο» της βρέφος

Το μελαγχολικό παράπονο του παιδιού

που του στερήσανε κάποιο παιχνίδι

Το μοιρολόι της πικρής μοναξιάς

στον ξεχασμένο κήπο των κεκοιμημένων

Νόμιζα πως γράφουνε ποίηση

Και μύρισα

Το βελούδινο άσπρο των κρίνων

στης γλυκειάς προσμονής τους τη γλάστρα

Το νοτισμένο χαλί του φθινόπωρου

και τα βρεγμένα χαλίκια του πόντου

Το άρωμα των λεμονανθιών

στων παιδικών μου χρόνων το περιβόλι

Ένοιωσα

Το ιαματικό χάδι της μάνας

και το λατρευτικό πατρικό βλέμμα

Την ανάσα της θαλπωρής

στο πέτρινο αγαπημένο μας σπίτι 

Έζησα

Όλη την ομορφιά του βουνού και της θάλασσας

και ξέχασα την ψευτιά και τους ρύπους της πόλης

Αμέλησα και την … γραφόμενη Ποίηση …  

                                                                   (Καλαμάτα   4-4-2016)

                                  Μαρία Παρ. Σταθέα, φιλόλογος-συγγραφέας  

Ελληνίδες Ποιήτριες - Μαρία Σταθέα