Γ. Σεφέρης - Επί Ασπαλάθων

Ανακρέων

Ανακρέων

Λυρικός Ποιητής (περ. 563-478 π.Χ.) από την Τέω της Ιωνίας, έναντι της Σάμου. Τραγούδησε τη χαρά της ζωής∙ το γλέντι, το κρασί, τον έρωτα, το κάλλος αγοριών και κοριτσιών. Οι Αθηναίοι τον τίμησαν με ανδριάντα στην Ακρόπολη. Πέθανε υπέργηρος.

-.-

Γκρίζαρα στους κρόταφους, άσπρισαν τα μαλλιά μου.

Της νιότης οι χαρές μ’ εγκαταλείπουν, τα δόντια πέφτουν

κι απ’ τη γλυκιά ζωή «ουκέτι πολλός χρόνος» απομένει.

Για όλ’ αυτά αναστενάζω, φοβάμαι τα Τάρταρα.

Τα έγκατα του Άδη είναι φρικτά κι η κάθοδος φαρμάκι∙

«και γαρ ετοίμον καταβάντι μη αναβήναι».

(Ελεύθ. απόδοση: Κ. Γαρμπής)

Ελληνίδες Ποιήτριες - Νίνα Κοκκαλίδου-Ναχμία

Ευρωπαϊκή Ποίηση - Αγγλία

Από το Ημερολόγιο του κ. Σατερθγουαίητ

Από το Ημερολόγιο του κ. Σατερθγουαίητ

Τόμος ΙΙ

Φτάνοντας το βαπόρι μεγάλωσε κι έφραξε το λιμάνι.

Πολλή κίνηση στα καταστρώματα. Ίσως να μεταφέρει καινούργιους

μετανάστες, συμπαγείς και συσκευασμένους.

Ψυχές, λεπτές σαν καπνό και αναγνωρίσιμες από την οσμή του καμένου.

Όπως και να ’ναι, υπάρχουν πολλά ζώα που δεν τους επιτρέπεται

να βγουν από την Κιβωτό και δείχνουν αδημονία.

Ως και το πλήθος που κατακλύζει το μουράγιο

και ρίχνει ανήσυχα βλέμματα σιγά-σιγά συνειδητοποιεί

ότι το παν εξαρτάται από μιαν ελπίδα –

τη στιγμή ακριβώς που μόλις πας να την αδράξεις, χάνεται.^*

Είχα κυριολεκτικά αιφνιδιασθεί.

  

*Καλοπροαίρετη «δημιουργική παραποίηση» ενός ποιήματος του Ελύτη από το «Ημερολόγιο ενός αθέατου Απριλίου», εκδοθέν από τον Ποιητή το 1984 και αναφερόμενο στην περίοδο Πάσχα του 1981 (Κυριακή των Βαΐων, 19/4/81). – Εκδόσεις Ύψιλον/βιβλία.

Κώστας Καρθαίος - Sotto Voce

Ξενοφάνης

Ξενοφάνης

Φιλόσοφος και Ελεγειακός Ποιητής από την Κολοφώνα Ιωνίας (580-470 π.Χ.). Εγκατέλειψε την πατρίδα του όταν την κατέλαβαν οι Πέρσες και εγκαταστάθηκε στην Ελέα της Κάτω Ιταλίας, όπου ίδρυσε την Ελεατική Σχολή.

--------------------

Τις κρύες ώρες του χειμώνα

δίπλα στο τζάκι ξαπλωμένος

σε κλίνη μαλακή, χορτάτος,

γλυκό κρασάκι κουτσοπίνοντας

και υποτρώγοντας στραγάλια,

τέτοια να λες, τέτοια να σκέφτεσαι:

«Ποιος είμαι, φίλε, κι από πού

και πόσα χρόνια σέρνω πάνω μου;

και πόσο ήμουνα σαν ήρθανε οι Μήδοι;»

-------------

Ο Μέγιστος Θεός μες στους θεούς, μες στους ανθρώπους

δεν είναι κατ’ εικόνα κανενός θνητού

και καθ’ ομοίωση, στο σώμα και στο πνεύμα.

«ούλος ορά, ούλος δε νοεί, ούλος δε τ’ ακούει»^*

----------------------

Γη και νερό τα πάντα εστί∙

όσα γεννιούνται κι όσα φυτρώνουνε.

«Πάντες γαρ γαίης τε και ύδατος εκγενόμεσθα,

εκ γαίης πάντα και εις γην πάντα τελαυτάν».

(ελεύθ. απόδοση: Κ. Γαρμπής)

*Ο Ξενοφάνης εισήγαγε ριζοσπαστική για την εποχή του έννοια περί του θείου. Ο Θεός δεν είναι ανθρωπόμορφος, είναι παντοδύναμος και είναι ένα με το Σύμπαν. Επικρίνει Ησίοδο και Όμηρο γιατί απέδωσαν στους θεούς ανθρώπινη μορφή και ιδιότητες, πάθη και αδυναμίες. Ούλος = Ολόκληρος.